Nippon Sweetie รักหวานใสหัวใจสีซากุระ

Nippon Sweetie รักหวานใสหัวใจสีซากุระ

โดย เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

10
桜色舞うころ, あなたのとなり。
(เมื่อยามซากุระปลิดปลิว…ฉันอยู่ข้างกายเธอ)

 

“สวยจังเลย~ เสียดายจังที่ไม่มีกล้องถ่ายรูป~” ฉันทิ้งโคเฮไว้ตรงนั้นก่อนจะเดินลั้ลลากับซากุระแสนสวยที่ปลูกยาวเป็นแนวหน้าสถานีเด็นเอ็นโจฟุไปเรื่อย มันไม่ใช่สถานที่ยอดนิยมในการมาชมซากุระ…แต่ฉันพูดเลยว่ามันไม่ได้สวยน้อยไปกว่ากันหรอก…

ตอนนี้ภาพตรงหน้าฉันมันเหมือนภาพในความฝันเอามากๆ เลย สวยจนแทบลืมหายใจแน่ะ… เหมือนโลกในจินตนาการ ที่มีกลีบซากุระสีชมพูปลิวว่อนไปทั่ว

“…เธอชอบซากุระมากเลยเหรอ”

“อื้อ ก็ที่ไทยไม่มีแบบนี้นี่นา~” ฉันหัวเราะก่อนจะลองคว้ากลีบซากุระด้วยมือข้างเดียวแบบที่นางเอกในการ์ตูนชอบทำ แต่ทั้งๆ ที่มันมีตั้งเยอะแยะ การจะคว้ามันด้วยมือข้างเดียวกลับยากกว่าที่คิดแฮะ O_O

ฟุ่บ~

“เอ้า”

“………”

“อยากได้ไม่ใช่เหรอ เห็นคว้าอยู่ตั้งนาน” โคเฮยื่นกลีบซากุระที่เขาคว้าได้ในครั้งเดียวมาให้ฉัน จากนั้นจึงหัวเราะเหมือนเด็กน้อยอย่างที่ทำประจำเมื่อหันมามองหน้าฉันชัดๆ “ยัยจิบิ กลีบซากุระเต็มหัวเลย”

“เอ๊ะ จริงเหรอ ดีออก ฉันชอบสีชมพู >O<”

“ฮ่ะๆ ชมพูเกินไปแล้ว” โคเฮยิ้มกว้าง…จากนั้นจึงเอื้อมมือมาหยิบกลีบซากุระที่ติดอยู่บนหัวฉันออกให้… ฉันมองหน้าเขายิ้มๆ พลางฮัมเพลงไปเรื่อยๆ…

จนกระทั่งมือใหญ่ที่เคยทำหน้าที่กำจัดกลีบซากุระกลับกลายเป็นมือใหญ่ที่กำลังลูบหัวฉันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้…

“…ยังไม่หมดอีกเหรอ?” ฉันช้อนตาขึ้นมองหน้าโคเฮ…ที่ก้มมองตอบกลับมาจากมุมสูง พอมายืนใกล้กันอย่างนี้ยิ่งรู้สึกว่าเขาสูงกว่าฉันมากๆ เลย

“…อือ” โคเฮตอบสั้นๆ โดยที่ยังไม่ได้ละสายตาไปไหน นัยน์ตาสีดำชวนฝัน…ที่จ้องมองมาราวกับจะสะกดจิตกัน

เหมือนกับครั้งแรกที่เจอกัน…เพียงแต่อานุภาพในการสะกดจิตของเขาในตอนนี้แข็งแกร่งกว่าตอนนั้นมากนัก…

“โค…โคเฮ…?”

“………”

มือใหญ่ของเขาไล้ผ่านเส้นผมฉันอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้า… ปลายนิ้วเรียวยาวที่สัมผัสเส้นผมทำให้รู้สึกว่าใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นทีละน้อย อาการที่แปลกไปของตัวเองเป็นสิ่งที่ฉันไม่คุ้นเคย ไม่รู้ว่ามันคืออะไร…ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจถึงได้เต้นแรงขนาดนี้…

ปลายนิ้วโป้งเย็นจัดของโคเฮที่เลื่อนลงมาจากเหนือศีรษะตอนนี้หยุดอยู่ที่ข้างแก้มฉัน ราวกับมีไฟฟ้าช็อตไปทั่วร่าง…และทำให้ทุกอย่างหายไปหมดทิ้งไว้เพียงผีเสื้อที่บินว่อนอยู่ในช่องท้องที่เบาโหวงราวกับร่างกายไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป… เมื่อปลายนิ้วโป้งนั้นขยับไล้เพียงแผ่วเบาไปตามผิวขาวจัดบนใบหน้าของฉัน

“…คะ…โคเฮ…ฉัน…”

ฉันตกใจกับหัวใจของตัวเองที่กระตุกวูบอย่างรุนแรงแค่เพราะปลายนิ้วลากผ่าน… จึงพยายามจะหันหน้าหนี แต่กลับถูกเขาดึงให้หันหน้ากลับไปที่เก่าอีกครั้ง…

แย่แล้ว… ทำยังไงดี… เขาต้องได้ยินเสียงหัวใจฉันแน่นอน… และมือที่จับหน้าฉันอยู่ก็ต้องรู้แน่ๆ ว่ามันร้อนแค่ไหน…

แต่เขาป่วยอยู่…ฉันเองก็จะอ้างว่านี่เป็นเพราะฉันติดหวัดจากเขามาได้รึเปล่านะ…?

“…ทำหน้าเหมือนอยากให้จูบเลยนะ?”

“…!!”

 

ภาพประกอบเรื่อง Nippon Sweetie

ภาพประกอบเรื่อง Nippon Sweetie

 

ข้อมูลเกี่ยวกับหนังสือ

 

ราคา 239 บาท

จำนวนหน้า 352 หน้า

 

รายละเอียดหนังสือ Nippon Sweetie

รายละเอียดหนังสือ Nippon Sweetie

 

ความในใจจากผู้เขียน

 

เรื่องนี้เกิดขึ้นมาได้จากความฝันสมัยเด็กของเรา ที่เคยอยากไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นค่ะ

ตอนม. 4 ที่สอบเข้าโครงการ AFS Exchange Student เราเลือกญี่ปุ่นเป็นอันดับหนึ่ง เพราะตอนนั้นเรียนอยู่สายศิลป์ญี่ปุ่นพอดี แล้วก็ชอบประเทศญี่ปุ่นมากๆๆๆ แต่ตอนนั้นได้ไปอเมริกาแทนค่ะ ซึ่งอเมริกาก็ดีมากๆ เลยนะคะ แต่มันก็ยังคาใจอยู่นิดๆ ว่าอดไปเป็นโจชิโคเซย์ (High School Girl) ที่ญี่ปุ่นและพบรักกับคิมุระ โคเฮ (นามสมมติ) เลยอะะะะ -.,-

ดังนั้นเมื่อในชีวิตจริงทำไม่ได้ เราก็ต้องมาฟินต่อในนิยายถูกมั้ยคะ~

จากนั้นเมื่อมาถึงขั้นตอนการคิดคาแรกเตอร์ ส่วนตัวเราเป็นคนชอบผู้ชายคาแรกเตอร์แบดบอยนิดๆ อยู่แล้วตอนนั้น แบบว่าเจ้าชู้นิดๆ ดาร์กหน่อยๆ มีด้านมืดในใจที่ไม่ยอมให้ใครเห็นเพราะมีปมในใจ ส่งผลให้มีปัญหาเรื่อง Trust Issue ไม่เชื่อใจใครง่ายๆ ประกอบกับตอนนั้นกำลังอินกับหนุ่มกินเนื้อด้วย ก็เลยออกมาเป็น “คิมุระ โคเฮ” ดังในนิยายนี่แหละค่ะ

เป็นตัวละครที่เขียนไปมันเขี้ยวไป อยากจะหยิกแก้มสักทีด้วยความเอ็นดู แต่บางทีก็อยากจะตบด้วยหมั่นไส้ในความซึนเช่นกัน

ตัดภาพมาที่น้องฝัน (ยูเมะจัง) นางคือตัวเราเลย หมายถึงพวกเราทุกคนเนี่ยแหละ คือเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดา น่ารักพอประมาณ มีความใสซื่อสมวัย แล้วก็ได้โตขึ้นทีละน้อยกับประสบการณ์ที่เก็บเกี่ยวไปเรื่อยๆ พร้อมๆ กับความเจ็บปวด ความผิดหวัง ความรัก บางฉากในเรื่องเราเขียนจากประสบการณ์ตอนไปเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกาเลย ความเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไปอยู่ไกลบ้าน ไกลพ่อแม่ โมเม้นต์อ่อนแอที่อยากจะร้องไห้ให้แม่ฟังแต่ก็กลัวแม่จะเป็นห่วง ฯลฯ

เราอยากจะให้เรื่องมันออกมาเรียลหน่อย ไม่อยากให้หวานเลี่ยนจนเกินไป และไม่ดาร์กจนหม่นหมอง อยากให้คนอ่านได้อะไรหลายๆ อย่าง ได้ฉุกคิด ได้ฟิน ได้นอนยิ้มกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างมีความสุขเหมือนที่เราเป็นตอนเขียนเรื่องนี้นะคะ~

และอยากจะบอกให้รู้กันชัดๆ อีกรอบ ว่าทั้งหมดทั้งมวลจะไม่ฟินอลังการขนาดนี้ ถ้าไม่มีภาพที่วาดโดยพี่แฝด สุพัฒนี ปรีเปรมนะคะ คือเหนือจินตนาการเราไปอีก โคเฮคือแบบ… ฟหกด่าสว มากๆ T///T เราคงไม่ได้ปกที่เพอร์เฟ็กต์ขนาดนี้อีกแล้วถ้าไม่ใช่พี่แฝด ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ!